ETAPY OBECNOŚCI W ZGROMADZENIU

Uczestnictwo w życiu zgromadzenia realizuje się przez etapy decyzji moralnych i prawnych. Pierwszym z nich jest:

POSTULAT

            Okres wstępnej próby przed wstąpieniem do nowicjatu, nazywany także aspiranturą. Przed ukazaniem się Kodeksu Prawa Kanonicznego (1983) oraz dokumentu "Istotne elementy i instrukcji Potissimum institutionis" (1990), nazywany postulatem.

Celem postulatu jest wspieranie procesu dojrzewania osoby we wszystkich jej aspektach, zwłaszcza pod względem uczuciowym i religijnym; stworzenie jak najlepszych warunków do podjęcia decyzji wolnej, autentycznej i odpowiedzialnej co do życia w nowicjacie. Ułatwia on przechodzenie od życia w świecie do życia zakonnego, stopniowe formowanie do wyrzeczeń, umożliwia postęp na drodze powołania zakonnego, zapewnia większą owocność formacji w nowicjacie oraz umacnia w wierności powołaniu. "Nikt nie może być dopuszczony do nowicjatu bez odpowiedniego przygotowania" (KPK kan.597&2).

Formami realizacji postulatu są:

• przyjęcie do wspólnoty bez pełnego uczestnictwa w jej życiu,

• okresowe kontakty z instytutem,

• okresowe kontakty z jednym z przedstawicielek instytutu,

• życie wspólne w domu przeznaczonym dla kandydatek.

Drugim etapem jest:

        NOWICJAT  (łac. Novitus - nowo przyjęty, nieobeznany, niedoświadczony, początkujący). Okres ten trwa dwa lata. Jest niezastąpionym i uprzywilejowanym czasem formacji duchowej, ponieważ w nim nowicjuszka zaczyna nadawać formę osobistej odpowiedzi na powołanie Chrystusa. Przyjęcie do nowicjatu ma prowadzić do lepszego poznania powołania właściwego obecności w Zgromadzeniu Sióstr Maryi Matki Kapłanów, doświadczenia jego sposobu życia, uformowania umysłu i serca jego duchem i potwierdzenia swoich intencji oraz zdatności.

Program formacji w okresie nowicjatu dotyczy:

• zdobywania i praktykowania cnót ludzkich i chrześcijańskich,

• wejście na drogę prowadzącą do pełni doskonałości przez modlitwę i samozaparcie,

• wprowadzenie w kontemplowanie tajemnicy zbawienia, a także w czytanie i rozważanie Pisma św.

• przygotowanie do kultu Bożego sprawowanego w liturgii,

• wprowadzenie w praktykę rad ewangelicznych ewangelicznych ukazanie doskonałości oraz możliwości wieczystego zobowiązania się do służby Bożej,

• zapoznanie się z charakterem, historią i życiem naszej rodziny zakonnej,

• uczenie się więzi z Kościołem Jezusa Chrystusa i jego pasterzami.

Po zakończeniu nowicjatu siostra nowicjuszka prosi o dopuszczenie jej do profesji zakonnej, czyli złożenia dobrowolnego i publicznego zobowiązania (ślubu) do przestrzegania rad ewangelicznych (czystości,ubóstwa i posłuszeństwa) na okres jednego roku.

Kolejnym etapem jest:

           JUNIORAT (łac. iunior - młodszy). Trwa on 5 lat. Formacja nowicjacka wymaga dalszej kontynuacji, pogłębiania i uzupełniania, dlatego w okresie profesji czasowej osoby konsekrowane powinny zbierać owoce poprzednich etapów i dalej wzrastać w zakresie ludzkim i duchowym przez odważne praktykowanie tego, do czego się zobowiązały.

Do szczególnych zadań w okresie formacji junioratu należy:

• umocnienie życia teologicznego,

• uczestnictwo w tajemnicy paschalnej Chrystusa,

• harmonijny rozwój powołania i misji (własne życie duchowe),

• formacja do życia wspólnotowego,

• formacja intelektualna.

Okres junioratu kończy przyjęcie profesji wieczystej czyli złożenia dobrowolnego i publicznego zobowiązania (ślubu) do przestrzegania rad ewangelicznych (czystości, ubóstwa i posłuszeństwa) do końca swego życia.